Przemysłowa dusza w czterech kątach, czyli jak okiełznać industrialny styl w swoim mieszkaniu

Zabudowa kuchenna to jeden z tych elementów aranżacji, który albo ratuje nasze nerwy każdego dnia, albo staje się źródłem ciągłych frustracji. Sama przerabiałam to na własnej skórze w moim pierwszym mieszkaniu, gdzie blat kuchenny kończył się dokładnie w miejscu, w którym zaczynała się ściana, a szafki wisiały tak nisko, że przy większym garnku nie dało się postawić pokrywki. Dlatego zanim kupicie pierwszy lepszy projekt z katalogu, zatrzymajcie się na chwilę i pomyślcie o swoich codziennych rytuałach. Czy rano pijecie kawę na stojąco przy blacie? Czy gotujecie dla całej rodziny, czy tylko odgrzewacie gotowe dania? To właśnie te szczegóły decydują o tym, czy zabudowa kuchenna będzie dla was przyjazna, czy będziecie na nią narzekać przy każdym posiłku.

Łazienka w bloku to zawsze wyzwanie. U mnie ma tylko 3 metry kwadratowe, ale udało mi się dodać jej prowansalskiego ducha. Położyłam płytki w kolorze écru z lekkim połyskiem, które układają się w drobne fale. Nad umywalką wisi lustro w grubej, drewnianej ramie pomalowanej na niebiesko. Pod lustrem zamontowałam półkę z surowego drewna, na której stoją szklane butelki z mydłem w płynie i olejkiem lawendowym. Wanna jest mała, ale głęboka – taka, w której można się zanurzyć po szyję. Prysznic oddzieliłam zasłoną z lnu, która po wyschnięciu wygląda jak płótno artysty. Na podłodze leży drewniana krata, która chroni przed chłodem płytek. Codziennie rano, kiedy wchodzę do tej łazienki, czuję się jak w małym SPA. Nie potrzebuję wielkich przestrzeni, żeby czuć się dobrze we własnym domu. Styl prowansalski to umiejętność cieszenia się tym, co się ma.

Wielu z nas marzy o kąciku, gdzie można odciąć się od codziennego zgiełku. Ale jak to zrobić, gdy w mieszkaniu każdy centymetr jest na wagę złota? Nie potrzebujesz osobnego pokoju, żeby stworzyć strefę relaksu w domu. Często wystarczy przemyślane zagospodarowanie narożnika w salonie albo kawałka ściany w sypialni. Klucz tkwi w doborze mebli, które łączą funkcję wypoczynkową z praktycznym przechowywaniem. Zamiast kupować kolejny fotel, który tylko stoi i zbiera kurz, postaw na coś, co faktycznie zaprasza do leniuchowania. Pamiętam, jak kiedyś urządzałam małą kawalerkę. Miałam dosłownie dwa metry kwadratowe na strefę relaksu. Musiałam być kreatywna. Wybrałam wtedy kanapę z funkcją spania i od razu wiedziałam, że to był strzał w dziesiątkę. Nie dość, że mogłam na niej wygodnie leżeć z książką, to jeszcze służyła jako dodatkowe łóżko dla gości. To rozwiązanie sprawdza się idealnie, kiedy przestrzeń jest ograniczona, a Ty chcesz mieć miejsce zarówno do relaksu, jak i do spania.

Na koniec pomyśl o detalach, które sprawią, że strefa relaksu w domu stanie się Twoim ulubionym miejscem. Miękki pled, kilka poduszek o różnej twardości, mały stolik na kawę. Unikaj jednak przesady. Zbyt wiele bibelotów może przytłoczyć i zamiast relaksować, będzie drażnić. Wybierz trzy, maksymalnie cztery elementy. Moja zasada jest prosta: wszystko, co jest w zasięgu ręki, musi być funkcjonalne. Na stoliku stoi tylko kubek i książka. Nie trzymam tam pilotów ani ładowarek. Od razu czuję, że to przestrzeń tylko dla mnie. Pamiętaj też o zapachu. Aromat lawendy, wanilii albo drzewa sandałowego potrafi zdziałać cuda. Użyj olejku eterycznego w dyfuzorze albo zapachowej świecy. Tylko uważaj, żeby zapach nie był zbyt intensywny. Ma subtelnie towarzyszyć, a nie dominować. Twoja strefa relaksu w domu to inwestycja w Twoje samopoczucie, więc traktuj ją priorytetowo, nawet jeśli masz mało miejsca.

Kiedy pierwszy raz zobaczyłam zdjęcia prowansalskich domów, pomyślałam, że to niemożliwe, żeby przenieść taki klimat do mojego bloku z wielkiej płyty. A jednak po latach eksperymentów wiem, że kluczem jest umiar. Nie chodzi o to, żeby obwiesić wszystko koronkami i postawić dziesięć glinianych donic. Prawdziwa Prowansja to przede wszystkim światło i faktury. Zamiast grubych, ciemnych firan wybrałam lniane rolety w kolorze surowego płótna. Na ścianach położyłam tynk dekoracyjny, który miejscami jest chropowaty, a miejscami gładki. To daje efekt jakby ściany oddychały. Do tego deski na podłodze – nie nowe, tylko odzyskane z rozbiórki, z widocznymi sękami i rysami. I nagle ten mały pokój przestał być ciasny, a zaczął być przytulny. Zrozumiałam, że styl prowansalski to nie kolekcja przedmiotów, ale sposób na opowiedzenie historii przez faktury i kolory.

Ściany w małym mieszkaniu to twoi sprzymierzeńcy, jeśli chodzi o światło. Zamiast malować je na biało, co wielu osobom wydaje się jedynym wyjściem, postawiłam na ciepły, jasny beż. Biała farba często odbija światło w sposób chłodny i nieprzytulny. Za to kinkiety z mlecznymi kloszami, umieszczone po obu stronach lustra w przedpokoju, zdziałały cuda. Lustro odbija światło i potęguje je, przez co wąski korytarz wydaje się dwa razy szerszy. Pamiętaj, że im więcej powierzchni odbijających, tym lepiej. Nawet ramy obrazów ze srebrnymi lub złotymi akcentami mogą rozproszyć światło. W sypialni, która jest wydzielona tylko parawanem, użyłam girlandy z małymi żarówkami na sznurku, owiniętej wokół stelaża łóżka z pojemnikiem na pościel. To daje romantyczny nastrój i nie zajmuje miejsca.

In case you loved this informative article and you would want to receive more details with regards to Kliknij na tę witrynę kindly visit the site.